Onbetaalbaar

Pas weer naar yoga geweest. Sinds ik “ohne Job” ben, heb ik me gelijk aangemeld bij een yogacursus in Oberwil, om niet in een al te diep gat te vallen en een beetje onder de mensen te blijven. Geen yoga bij een sportschool want een sportschool is toch altijd een beetje onpersoonlijk en niet een van de goedkoopste opties. Met die criteria vond ik, leve het internet, een yogacursus in Oberwil. Een klein zaaltje op de benedenverdieping van een woonblok. Het groepje is niet groter dan ca. 8 personen, maar goed ook want dan is het zaaltje ook vol. En met al dat geslinger van armen en benen heb je toch een beetje ruimte nodig om te voorkomen dat je iemand een treiter voor z’n harses geeft, nietwaar! Het is een hecht groepje dat na de laatste les voor de schoolvakanties (want dan gaat de tent dicht) even een bakkie met elkaar gaat doen in de kantine van het bejaardentehuis aan de overkant. Voor de feestdagen aan het eind van het jaar geeft heel Zwitserland een apèro, dus ook hier bij yoga. Allemaal nemen we dan wat mee en iedereen, ook van de andere yogadagen, is dan aanwezig.  Tijdens de les eenmaal per week worden zowel mijn lichaam als mijn hersens getraind. Zo kan ik ondertussen een heleboel lichaamsonderdelen in het Zwitsers benoemen ;)  Soms zijn er weleens woorden waar ik echt niets van kan bakken maar dan kan ik niets vragen want dan liggen we ontspannen op ons matje. Nou ja, ontspánnen…… Phonetisch herhaal ik 100 maal het woord zodat ik het na afloop kan vragen. Tja, ik moet toch weten wat ik eigenlijk had moeten ontspannen…… Laatste keer was er een nieuw vrouwtje. Een Mexicaanse die wat moeite had met het Zwitsers. Om het haar wat makkelijker te maken werd ze doorverwezen naar een yogacursus die gegeven schijnt te worden door iemand die ook Spaans spreekt zodat ze zich daar wat meer op haar gemak zal voelen. Ja, want als je de taal niet begrijpt is dat ook niet prettig. Maar daar heb jij geen probleem mee hè Monique, zei toen de lerares. Jij kan het toch allemaal goed volgen!!!!! En dat is ondertussen ook zo. Als enige Hollandse tussen de Zwitsers kan ik inmiddels wel zeggen dat ik het (bijna) zonder problemen kan volgen en dat ik me er thuis voel. Waardoor ik het ook niet kan laten om hier en daar gekke opmerkingen te maken…. “Nou…. Ik moet wel hè, dus ik pas me maar aan” zei ik toen op mijn eigen lollige manier. Aangezien er totaal niet op gereageerd werd (lees totaal niet begrepen werd) toch nog maar even snel erbij gezegd dat het een geintje was en dat ik er geen problemen mee had! Tja die Amsterdamse humor is onbetaalbaar, eh…. onvertaalbaar!!!